İlk günlerde kapıda ağlamak, okula uyumun en sık görülen ve çoğu zaman geçici bir parçasıdır. Ayrılık kaygısı bir yaşından önce başlayabilir ve dört yaşına kadar dönem dönem yeniden görülebilir.
1. Vedalaşma kısa ve hep aynı olsun
Sarılın, öpün, “Öğle yemeğinden sonra geleceğim” deyin ve çıkın. Uzayan vedalaşma kaygıyı uzatır. Her sabah aynı küçük ritüel çocuğa ne olacağını önceden söyler.
2. Gittiğinizi söyleyerek çıkın
Çocuk dalmışken sessizce kaybolmak yerine gittiğinizi söyleyin. Döneceğiniz zamanı saatle değil, çocuğun bildiği bir olayla anlatın: “Uykudan sonra.”
3. Söz verdiğiniz zamanda gelin
Söylediğiniz anda kapıda olmanız, ertesi sabahki ayrılığı kolaylaştırır.
4. Okuldan önce kısa ayrılıklarla prova yapın
Büyükanne, büyükbaba ya da güvendiğiniz biriyle kısa ayrılıklar planlayın, süreyi yavaş yavaş uzatın.
5. Uykusu ve karnı tok gelsin
Yorgunluk, açlık ve hastalık kaygıyı artırır. Uyum haftalarında akşam rutinini erkene çekmek işe yarar.
6. Sakin ve kararlı kalın
Çocuk ağladı diye eve dönmek, “ağlarsam gitmem” mesajı verir. Sizin sakinliğiniz çocuğa “burası güvenli” der.
Ne zaman destek almalı?
Haftalar geçtiği hâlde kaygı azalmıyor, uyku ya da yemek düzeni bozuluyorsa öğretmenle ve rehberlik öğretmeniyle konuşun; gerekirse çocuk doktorunuza danışın.
MEB her eğitim yılının başında okul öncesi dahil “uyum haftası” düzenliyor. 2026–2027 eğitim yılında kamuda çalışan ebeveynlerden biri, uyum haftasında günde 3 saate kadar idari izinli sayıldı.
Kaynak: Children's Wisconsin: Easing separation anxiety; MEB, Ağustos 2026
